nâo é por acaso Luis

nâo é por acaso Luis: (www.astormentas.com)
Poema ao acaso


terça-feira, 21 de setembro de 2010

foto importante, de invitada, pero...


porque de lo otro...

Yaaa...! no sigas!
.







.





Perdón, no era esta la foto.









La tengo por aquí...







.

Zapatero a Mohamed VI: "La foto es lo más importante"

Los micrófonos integrados de las cámaras de televisión desvelaron ayer el secreto de la entrevista entre Zapatero y el rey de Marruecos
.

bemsalgado:

Qué habremos hecho nosotros para merecer esto... y lo otro.
.


A este fenómeno é que chama "dissonância cognitiva" a minha amiga

Nirma Regina.

E será assim.


“Em defesa ao ego, o humano é capaz de crer em absurdos que afrontam o nível básico da lógica. Essa sensação de desconforto ou ataque é chamada de dissonância cognitiva.” Wikipédia

http://www.publico.es/espana/337720/zapatero/mohamed/vi/foto/importante

.

Huelga decirlo, bem invitada


Que lo cuente Vizcaíno:
21 set 2010

HUELGA Y NOSTALGIA

Qué tiempos, apenas anteayer, en que los emplumados cavernarios ponían a los sindicatos de cobardes, gallinas y capitanes de las sardinas por no montarle una parda a Zapatero. Ahora que les han hecho caso, se ponen al otro lado de la barricada. “Dos de cada tres trabajadores no harán huelga”, profetiza en primera La Razón, dando por verdad verdadera los datos de una escopeta de feria demoscópica llamada NC Report. El editorialista, que está que se lo guisa y se se lo come, sentencia: “Los abrumadores resultados constatan que este país no está para paros masivos ni parece dispuesto a movilizarse tras unas organizaciones discutidas y en una deriva de pérdida de prestigio social muy preocupante para su futuro”.

Como había que añadir algo más al perol, César Vidal se adentra en la cocina y vierte su ponzoña: “Los sindicatos no pasan de ser una parte de la administración estatal, profundamente ideologizada y costosísima, es decir, los sindicatos verticales de la época de Franco, pero con muchos más pesebres y costando muchísimo más”.

Es que ahora todo es muchísimo peor que en aquellos maravillosos años. Lo dice Vidal y lo sostiene, aún con más entusiasmo, Fernando Sánchez-Dragó en El Mundo: “En la España de Franco que conocí sólo sufrían persecución quienes desde posturas radicales -las mías, por ejemplo- y buscando pelea se enfrentaban al Régimen. Créame si le digo que éramos pocos. Mis recuerdos lo son de un país abierto, alegre, divertido y más libre, en lo menudo, que el de ahora.

............

Comentario por bemsalgado
21/09/2010 @ 09:16

Deben tener razón.
Sanchez-Drago ya es, por sí mismo y por sí solo, la razón pura.

Sin ir más lejos, con Franco, el tiempo de la placidez para la derecha, y de la alegría, la diversión y la libertad para la izquierda, ni el propio Papa se atrevía a poner sus botines rojos sobre la Roja, porque lo obligarían a bailar la jota.

Es ahora, cuando vivimos en el desasosiego, la tristeza, el aburrimiento, y la persecución, con la Iglesia y el Catolicismo como víctimas propiciatorias emblemáticas, y los Toros como víctimas periféricas, ahora en definitiva que vivimos en un estado totalitario y policial, como dice la Cospedal, que no nos sacamos de encima a los Papas.

¡Válgame Cristo!

porque tapé con el dedo.
.
---


Comentario por OK
21/09/2010 @ 10:06

Si algún día tenéis la oportunidad de ir a Rusia también encontraréis fenómenos parecidos: los nostálgicos, personajes que elevan la experiencia personal a la categoría de causa(“yo era feliz, ergo, el mundo era feliz”). Dichas personas cuando empiezan a hacerse mayores, vuelcan la mirada sobre su pasado con añoranza y deforman involuntariamente los hechos borrando de su memoria todo lo que no fue grato. En España, no es que lleven 30 años queriendo rescribir la historia, sino que intentan preservarla tal como se escribió por el franquismo.
.
---
Comentario por bemsalgado
21/09/2010 @ 10:50

OKal OKal OKal
es un producto superior

Yo que siempre alegre he sido
vi perdida mi alegría

amargado y dolorido
la jaqueca me tenía

desde que OKal he tomado……
vuelvo a ser hombre jovial

mi jaqueca se ha calmado
¡Viva la tableta OKal!

OKal, OKal,

menos mal,
que nos queda Portugal.
.


PD. Si queréis os lo canto... pero os volverá la jaqueca.



. Lamento no poder ofrecer la música. Aberto as 11.40h - 73.
http://blogs.publico.es/trama-mediatica/2010/09/21/huelga-y-nostalgia/?rnd=372

domingo, 19 de setembro de 2010

Labordeta, bem invitado amigo, Aragón enmudece contigo

"Todo aparenta igual
Y, sin embargo, un pequeño pájaro ha sucumbido
Bajo la prestigiosa luz de la tarde."

19-09-2010 10:00

bemsalgado


Siendo tan pocos a quien echar de menos,
y tantos, como me parecen de más,
con uno de menos como tú, uno comienza a sentirse uno de más.

Que tu voz recia de amigo nos acompañe siempre.
.



http://www.publico.es/espana/337413/fallece/jose/antonio/labordeta/anos/edad

Domingo, fútbol de guardar, invitado


Anoeta no creía en milagros
Lo que Begoña no da, la Paloma no presta.
.


bemsalgado
19-09-2010 09:45
.

Tres pasos atrás,
dos medios pasos a izquierda,
piernas en compás, abierto 52 grados,
carrera, golpeo tres dedos, impacto,

el cómplice en la barrera pone el trasero,
como blanco del disparo,
la bola hace diana,
"parábola de los talentos",
portero asombrado ¡! ...

Y bola besa la red.

Sencillamente genial.
Genialmente cristiana.

Cristiano rescata al Madrid (Marca)
de un pozo de petróleo (Público)
.
http://www.publico.es/deportes/337404/cristiano/saca/petroleo





Serie: el fútbol se cuela hasta en el cuarto de invitados.
Subserie: Prensa deportiva de la Villa y Corte de los Milagros.
.


Parábola de los talentos
Mateo 25, 14-30

En aquel tiempo, dijo Jesús a sus discípulos esta parábola:

Un hombre que se iba al extranjero llamó a sus siervos y les encomendó su hacienda: a uno dio cinco talentos, a otro dos y a otro uno, a cada cual según su capacidad; y se ausentó. enseguida, el que había recibido cinco talentos se puso a negociar con ellos y ganó otros cinco.

Igualmente el que había recibido dos ganó otros dos.

En cambio el que había recibido uno se fue, cavó un hoyo en tierra y escondió el dinero de su señor.

Al cabo de mucho tiempo, vuelve el señor de aquellos siervos y ajusta cuentas con ellos. Llegándose el que había recibido cinco talentos, presentó otros cinco, diciendo: Señor, cinco talentos me entregaste; aquí tienes otros cinco que he ganado. Su señor le dijo: ¡Bien, siervo bueno y fiel!; en lo poco has sido fiel, al frente de lo mucho te pondré; entra en el gozo de tu señor.

Llegándose también el de los dos talentos dijo: Señor, dos talentos me entregaste; aquí tienes otros dos que he ganado. Su señor le dijo: ¡Bien, siervo bueno y fiel!; en lo poco has sido fiel, al frente de lo mucho te pondré; entra en el gozo de tu señor.

Llegándose también el que había recibido un talento dijo: Señor, sé que eres un hombre duro, que cosechas donde no sembraste y recoges donde no esparciste. Por eso me dio miedo, y fui y escondí en tierra tu talento. Mira, aquí tienes lo que es tuyo.

Mas su señor le respondió: Siervo malo y perezoso, sabías que yo cosecho donde no sembré y recojo donde no esparcí; debías, pues, haber entregado mi dinero a los banqueros, y así, al volver yo, habría cobrado lo mío con los intereses.

Quitadle, por tanto, su talento y dádselo al que tiene los diez talentos.

Porque a todo el que tiene, se le dará y le sobrará; pero al que no tiene, aun lo que tiene se le quitará. Y a ese siervo inútil, echadle a las tinieblas de fuera. Allí será el llanto y el rechinar de dientes.

Palabra de Dios.

Te alabamos Señor.
.

sábado, 18 de setembro de 2010

Xaquín Marín, bem invitado, pasa páxina

xaquin marin - 2010 07 20 - lavoz

O cruceiro de Toxo flotando no ar
.


· Comentario por bemsalgado
18/09/2010 @ 11:22

Pues tiene razón esta vez la gacheta:

¡Toxo a flote!

Cuando debía ser el primer ahogado de la crisis.
O al menos ni respirar en la pre-huelga.

Parecía, pero no.

Se trata simplemente de una campaña publicitaria de Pullmantur, encomendada a la Libertad Digital, ilustrada con una sugestiva galería de fotos y un video del crucero, aprovechando el tirón informativo de Toxo y la huelga. A saber lo que habrá cobrado también Toxo.

¿Cómo? ¿que no?

Que no. Que lo que ocurre es que Toxo es el dueño del crucero:

“El lujoso transatlántico de Toxo
Imágenes del Pullmantur Empress”

Me voy, prefiero estar con mis cerditos.

http://beminvitados.blogspot.com/

Foto del Naviero y su esposa

(gentileza de libertaddigital)
.

Un proletario en un crucero
Javier Vizcaíno
18 Sep 2010

Resistente, la mandíbula amarilla de La Gaceta se aferra al tafanario del secretario general de Comisiones Obreras. “Faltan 12 días para huelga general que Fernández Toxo preparó en este crucero”, chafardeaba ayer en su primera, de nuevo ilustrada con una foto de las vacaciones marineras del enardecedor de proletarios. A pie de página, el director del pasquín liberaloide, Carlos Dávila, apuntaba con su siempre tosca pluma que sólo los ricachos tienen derecho a crucero con sauna: “Respecto a Toxo, lo siguiente: convendría que la izquierda que se proclama social y denuncia tantos comportamientos de despilfarro, fuera coherente. Nada más que eso: coherente”. El año que viene, Toxo, a Villarriba con botijo y sombrero de paja.

http://blogs.publico.es/trama-mediatica/2010/09/18/un-proletario-en-un-crucero/?rnd=3163



“Esperamos que la huelga general no sea violenta.”
-José María Lacasa, Secretario General de CEOE-

La duda se la resuelve libertaddigital.com,
dice así:

“Toxo preparó la huelga general en un crucero de lujo por el Báltico”

Así pues, será una batalla naval, pero no campal.

Moraleja:
Si viajan en vacaciones, cuídense de fotógrafos profesionales de turistas.

Igual le colocan una corona de espinas, y a su regreso le crucifican.
Que le cuelgan al cuello un aro salvavidas, y en este caso, le ahogan o lo arrojan por la borda.

.

sexta-feira, 17 de setembro de 2010

Fin & Futbol, invitado, extricto merchandising


Florentino Pérez,
el mister 10% de las OPAs


17 SET 2010 - Hora: 12:07

Luis Aparicio Pérez
Director de Contenidos de INVERTIA


Para los más jóvenes, contarles que en España en la década de los ochenta había un inversor alemán muy simpático llamado Georg Schnura, apodado como mister 10% por tener –vía su asesoramiento a inversores institucionales germanos- el 10% de muchas compañías cotizadas. Eran años de euforia, sobre todo a partir de 1984 en los que las empresas pasaron de la ruina a ganar dinero.

Schnura, para los amantes de la crónica social, se casó con una española y estaba muy a gusto en estas tierras pero hace tiempo que le perdí la pista en sus elegantes oficinas de la madrileña calle Príncipe de Vergara. Schnura sabía muchísimo sobre el devenir del mercado español, en gran parte porque él mismo conocía perfectamente a dónde irían las órdenes de compra y de venta cada día (recordad también que los volúmenes entonces eran muchísimo más exiguos que los actuales, pese al actual desinflamiento).

Desaparecido Schnura, en el mejor sentido de la expresión, el título del 10% recae ahora en el poderoso empresario constructor y futbolístico Florentino Pérez. El título se lo merece por estar especializado en Ofertas Públicas de Adqusición (OPAs) que únicamente se realizan por el 10% del capital, dejando lógicamente al resto de accionistas, normalmente minoritarios, viendo pasar a toda velocidad un tren de agua en pleno desierto.

Tras comprar paquetes de control de Dragados y Unión Fenosa a Santander, Florentino tuvo que cumplir con la Comisión Nacional del Mercado de Valores lanzando una OPA por el 10% del capital en sendas compañías. Obligación que impuso el entonces pintoresco presidente, Blas Calzada y que recayó sobre otras sociedades como la inmobiliaria Bami que compraron un paquete de control de Metrovacesa al BBVA.

El 10% de Florentino y otros empresarios fue tan famoso que, incluso, sin esperar a las normativas europeas que ya estaban en su redacción final, se redactó una nueva ley de OPAs con el objeto de obligar a lanzar ofertas por todo el capital si se tomaba el control. Por tanto, decidir sobre la marcha de una compañía suponía lanzar una OPA para beneficiar a todos.

Ayer conoció la oferta de la constructora presidida por Florentino, ACS, sobre el 100% del capital de Hotchief mediante canje de acciones. ¡Por fin una OPA por todas las acciones y para todos los accionistas¡ No es para tanto, Florentino se contenta con alcanzar el 50% con el fin de meter en su balance las cifras de la constructora alemana. Más o menos, Florentino sólo quiere un 10% más de Hotchief. Además, una oferta con intercambio de papelitos no tiene mucha gracia.

En su secular pelea por alcanzar un 20% de Iberdrola y su control, Sánchez Galán, presidente de Iberdrloa, siempre le pide a Florentino una OPA por el 100% del capital. Galán aún no se ha dado cuenta que tiene en frente a mister 10%.
.

Opinión
http://www.invertia.com/noticias/noticia.asp?subclasid=&clasid=&idNoticia=2402026
.
-----

ACS necesitará 500 millones
para tener el 50% de Hochtief
cuando acabe la OPA


17 set 2010 - Hora: 14:03
Fuente : Invertia


Alberto Cañabate
Invertia.com


Florentino Pérez vuelve a jugar en Hochtief las mismas cartas que en Dragados o Fenosa. ACS quiere controlar su participada con el mínimo esfuerzo financiero, por lo que ha lanzado una oferta que infravalora la compañía. Así, la aceptación será baja, pero podrá comprar más acciones de la constructora alemana en mercado sin tener que lanzar otra oferta. ACS necesitará unos 500 millones de euros para completar la mayoría.

“En tres o seis meses, ellos [ACS] podrán incrementar su participación sin tener que lanzar otra oferta”, comenta a Bloomberg Alexander Groschke, jefe de análisis de Landesbank Baden-Wuerttemberg. “La oferta es muy poco atractiva […] dudo que en Alemania haya inversores que quieran tomar una participación en una constructora española con un nivel de deuda tan elevado”.

Incluso ACS ha reconocido que será muy difícil conseguir la mayoría de Hochtief con su actual propuesta, que valora cada acción de la constructora alemana en 55,7 euros según los precios de la víspera al anuncio de la operación. Además de ser una oferta mediante canje de títulos (ocho de ACS por cada cinco de Hochtief), está muy por debajo del precio medio objetivo que le conceden los analistas, 69,99 euros. Los minoritarios, por lo tanto, tienen poco motivos para acudir.

Southeastern Asset Management puede ser una de las claves de la operación, ya que controla el 5% de ACS y el 7% de Hochtief a través de sus fondos. “No comentamos nuestras intenciones en lo que respecta a nuestros holdings, y por lo tanto no tenemos nada que decir respecto a tu pregunta de ACS y Hochtief”, comenta a este portal Lee Harper, gestor del fondo.

Juan José Díaz, portavoz de ACS, comenta aún no saben qué porcentaje conseguirá la constructora de Hochtief cuando concluya la OPA, declarada hostil por la compañía alemana debido a que no crear valor para los accionistas. Además, asegura desconocer si Southeastern Asset Management aceptará la propuesta de ACS. El fondo es accionista de la compañía alemana desde final de 2009.

Por lo tanto, las circunstancias apuntan a que la constructora de la familia March, los Albertos y el propio Florentino podría alcanzar un porcentaje de alrededor del 40% en Hochtief, lo que quiere decir que le tocará rascarse el bolsillo para comprar acciones en mercado meses después de que concluya la oferta a final de año, si es que el calendario real se ajusta al previsto por ACS y no aparecen piedras por el camino.

El 10% de Hochtief cuesta en este momento 424 millones de euros, con la acción a 60,6 euros, aunque el precio podría subir si aumenta la demanda de papel. Por lo tanto, ACS necesitará alrededor de 450 ó 500 millones de euros para alcanzar su objetivo. Un objetivo que por otro lado era desconocido por el equipo gestor de Hochtief, tal y como ha reconocido esta mañana su consejero delegado, Herbert Lütkestratkötter.

ACS se ha dedicado en los últimos meses a vender activos para reducir una deuda de más de 10.000 millones de euros. Además de la venta de Unión Fenosa a Gas Natural, ha traspasado el 15% de Abertis al fondo de capital riesgo CVC y ha vendido la división de puertos. Por otro lado, tiene previsto emitir antes de que concluya el año entre 750 y 1.500 millones de euros en forma de bonos convertibles.

María Cebollero, analista de Banco Sabadell, contempla tres escenarios, y sólo en uno de ellos prevé una aceptación de la OPA que permita a ACS alcanzar el 50%. “En este caso, esta participación podría consolidar por integración global, sin necesidad además de tener que realizar inversiones adicionales”, dice la experta, al tiempo que señala que el ratio deuda neta/Ebitda se reduciría a 3,75 veces, frente a las 6,5 si ACS no integra Hochtief de forma global.

En otro escenario, ACS tendría que comprar el 10% de la empresa alemana en mercado tras alcanzar el 40% en la OPA, cuyo inicio de aceptación está previsto para noviembre. “La inversión adicional de ACS para incrementar la participación sería, a los precios de cierre de ayer, de 395 millones, 3,6% de su capitalización y 4% de su deuda neta, por lo que seguiría teniendo margen para seguir incrementando su participación en Iberdrola”.

El tamaño de ACS se incrementaría de forma sustancial en el caso de que integre de forma global a Hochtief, con un crecimiento del Ebitda del 78%, según Sabadell. “Si bien los márgenes se diluirían, ya que el margen Ebitda de Hochtief se sitúa alrededor del 6%, frente al 9% de ACS”. En términos de deuda, el ratio sobre el beneficio bruto de explotación caería de las 6,5 a las 3,89 veces, un poco peor que en el caso de que ACS alcance el 50% con la OPA.


ACS COMPRÓ UN 24% DE DRAGADOS Y LA INTEGRÓ A MEDIO PLAZO

En abril de 2002, ACS alarmó al consejo de Dragados, por aquél entonces primera constructora del país, con la compra de un 23,5% de su capital a Santander Central Hispano por 900 millones de euros. Esta cantidad contenía una prima del 58,5% respecto al precio de mercado, por lo que el banco se embolsó plusvalías de 534 millones.

El golpe de efecto fue tal que la Comisión Nacional del Mercado de Valores (CNMV) indujo a ACS a lanzar una OPA por el 10% de Dragados para no perjudicar al pequeño accionista. Este acontecimiento no se produjo hasta el 15 de enero de 2003, nueve meses más tarde. Había que mantener las formas, tal y como sucedió con la compra de Metrovacesa a BBVA por parte de Bami, inmobiliaria de Joaquín Rivero.

A finales de ese año, ACS y Dragados pasaron a ser sólo ACS mediante una integración que se efectuó con canje de papel de un título de la primera por 2,06 de la segunda. Es decir, la fusión se ejecutó año y medio después de la primera compra a Santander Central Hispano.

La entrada del grupo constructor controlado por Pérez, los March y los Albertos en Hochtief difiere en el sentido de que se hizo con el conocimiento de su presidente, Herbert Lütkestratkötter, y del resto del consejo. ACS dijo en su momento que no tenía previsto elevar la participación inicial (del 25%), a la que dijo que mantendría como una compañía independiente.
.

Empresas
http://www.invertia.com/noticias/noticia.asp?idNoticia=2402119
.
(Información recogida de Invertia.com)
*

quarta-feira, 15 de setembro de 2010

drama porcino, convidado, por ter ADN humano

Um desgrazado suceso aconteceu no día de onte na aldea de Banho – Muros.

Foi arredor das 8 da tarde, cando um cunhado meu se dispunha a dar a comida da noite aos porcos dum vecinho num cortelho próximo da sua casa.

Um casal vecinho, dous días antes, o domingo, achegouse unda ele para lhe dizer que comezaba uma viaxe de ferias de quince días promovida polo IMSERSO.

Estabam contentos porque era a primeira vez que tinham tal posibilidade, mas para elo precisabam da axuda do meu cunhado porque ao terem dous porcos nom podía deixalos abandonados por tanto tempo.

O meu cunhado que nesta altura nem can tem, só animais de pluma e os propios da familia, dixolhe que ele se ocuparía do que fixera falta, con esa disponibilidade de bom vecinho da que sempre lhe dera mostra, moeda corrente na sua aldea.

O vecinho enton expricoulhe cal era a dieta alimentar que habitualmente servía aos seus porcos, numa antiga maseira de pedra que tinha sido bendecida polo cura parroco de Serres cando casaron os seus pais.

Era asim:
De manha, um pequeno almorzo, composto por farinha de milho escaldada em agua, e os restos de leite fervido, pan e chocolate que houver do seu proprio almorzo.
E a noitinha, um caldeiro de patacas e berzas fervidas, con um só ferver, mais as lavaduras da casa, neste caso, as que o meu cunhado lhe puidera arranxar.

O meu cunhado, que de sempre tivo porcos de familia, nom precisaba de mais detalhes, e dixolhe que se foram tranquilos e disfroitaram da viaxem, que ele os tería bem atendidos, a corpo de rei fora a alma.

Os dous primeiros días tudo transcorriu con normalidade, os porcos as horas sinaladas berreabam daquela maneira, cos seus fucinhos pegados a porta do cortelho por onde sabíam que lhes chegaba sempre o xantar, arreciando ao entrar o meu cunhado e calmando pouco depois ao tempo de focinhar na maseira.

Mas onte, as 19:33 PM, cando o meu cunhado se dirixía a levarlhes o xantar...

Primeiro, extranouse do silenzo sepulcral que ouvía, depois, de non estarem os porcos cos seus focinhos enriba da porta, e por último, cando comprobou coa lanterna que estabam deitados xuntos imovilizados no fundo do cortelho, e na maseira ainda ficaba boa parte do pequeno almorzo da manha.


Ao se aproximar aos porcos, um deles ergueuse en atitude ameazante, ficando o outro imovil, deitado e cum respirar muito espaciado e dificultoso.

Asustado e preocupado, acudiu a casa de um outro cunhado seu, que mora na parte alta da aldea ao pe do monte, para decirlhe o que acababa de presenciar. Entre os dous decidiron ir a procura do veterinario para socorrer ao animal doente, ademais craro, para que cando o vecinho voltara das ferias, soubera que tudo tinham feito por salvar ao porquinho.

Em uma hora estabam de volta no cortelho, xa co veterinario.
Eles ficaron fora, á porta, mentres aquele asistía dentro ao animal.

Dez minutos mais tarde saiu e dixolhes: “Fixem tudo canto sei e puidem, mas nom foi o bastante. Só resta que vaiades a buscarlhe ao Cura”

O meu cunhado, que se toma normalmente ao pe da letra, em serio, e fai tudo o que os profisonais da saude lhe ordenam, neste caso, fose por descreido fose polo desgosto que o animal lhe estaba dando, decidiu nom facerlho porque considerou que aquele animal nom lhe merecia dar mais trabalhos, e asim lho dixo ao veterinario:

“Doutor, que o porco ocupe na outra vida o cortelho que lhe corresponda”, asim que vamos a enterralo e acabou, ¿onde o podemos fazer?.

O veterinario contestoulhe: "A nom menos de um kilómetro da casa mais próxima da aldea, conforme a lei, e a um metro de profundidade."

Se querem, entre os tres pasamos ao difunto para uma carretinha mortuoria.

De acordo. E, ato seguido, vanse os tres para dentro do cortelho.

Ahí e cando acontece o que nom aparece nos libros.

O irman do difunto interpuxose entre o seu cadavre e os asaltantes que prentendían arrebatarlho, soltando dentelhadas ao ar cara aos tres, e impedindolhes levarem do seu lado ao seu irman e companheiro de presidio, o que escorrentou aos tres ás carreiras para fora da corte, atropelándose incruso na porta de saida por quem fuxía primeiro.

O qué é que podemos facer, perguntaronse xa fora os tres.


Enton o veterinario, que era, dos tres, o experto em conduta animal, ainda que superado polo meu cuñado no campo dos cefalópodos que o tem estudado até no pormenor, dixolhes: “Esto xa só o pode arranxar uma parelha da Guardia Civil”.


O malo, dixo meu cunhado, e que agora tenhem fechado o cuartelilho de Muros, e temos que ir buscalos ao de Noia, e metémonos nas tres da madrugada. Iso se nom tenhem problemas coa saída das discotecas, ou coas planeadoras.

Enton o cunhado do meu cunhado, o que vive no monte, sempre agudo para sortear a autoridade, propuxolhes um plan: “Tenho na casa um tricornio da Guardia Civil de disfarzarme nos Carnavais, umas correaxes de ir de furtivo aos percebes, e a roupa de aguas de cando ía pescar, que também é verde. ¿Que vos parece?

¿A qué esperas? Contestaronlhe os outros dous a coro, sorprendidos uma vez mais pola extraordinaria lucidez e a inventiva de Xesús, que assim é que se chama.

Voltou axinha, fardado como Guardia Civil, que na escuridade do anoitecer ninguem diría que nom o fose, e de novo entraron no cortelho, em primeiro lugar, como está prescrito, o representante das Forzas do Orden.

O porco vivo, nada mais ver o tricornio, corriu asustado a refuxiarse no rincón mais alonxado do cortelho, sem por iso deixar de pensar: estos agora trabalhan en trío e como peguen no meu rabo som porco morto, se ao menos fose a parelha de sempre...


E xa, sem atopar resistencia, carregaron ao difunto, de perto de douscentos kilos, no carretilho mortuorio para o levarem a enterrar.

Nese momento, de drama porcino, e cando aparece o corazóm de um humano: O do veterinario.
Este home, comovido por tudo o que acababa de viver, dixolhe ao meu cunhado:

“Ao caralho a Lei: a Vida está por riba dela, e ese noble animal, de tan humanos sentementos, que ahí fica encerrado, merece ter enterrado perto dele ao seu compañeiro da vida, e poder sentilo e ulilo ao seu caron.
Autorizovos a enterralo nesta hortiña ao lado do cortelho. Que eu, no parte de defunción, porei que ficou enterrado conforme a Lei. "

Asi o fixeron, deixando que aflorase da terra o rabinho do animal, como forma de homenaxem ao mesmo, mas tambem para poder ver si resucitaba mais adiante, e, en último caso, deixarlhe ao seu irman uma antena direta para intercomunicarse.

Ao acabarem coas exequias, espetaron na cabeceira da tumba uma cruz de madeira na que suxeitaron a foto que lhes forneceu o "Fotografías do Dragâo" de Muros, que aquí mostro, e deixando para a chegada do seu dono o de lhe pór o seu nome corretamente, que eles nom sabíam, e tambem nom era cousa de perguntarlho ao seu irman encerrado.



De esta desgarradora e comovedora noticia, que eu nom sei contar tan bem como os seus protagonistas, quem tenha interese maior nela pode achegarse a Imoviliaria FARO em Muros, perguntando alí por Xoan.

Nom sei quem me esta a ler, pro eu, cada vez que coma lacon con grelos, lembrareime dos porquinhos do vecinho do meu cunhado, e comereino con tanto respeto coma se comungara.
Iso, se alguma vez mais volto eu a comer carne de porco.

Por algo tenhem o ADN mais próximo do dos humanos.

Que deus o tenha ao seu caron no cortelho celestial.

segunda-feira, 13 de setembro de 2010

Público, continúa, sólo porque no se ha ido


Haciendo memoria:

“MANOLO SACO - " Rindiendo honores a la hostia bendita "
04 Junio 2010

.../... El otro día, nuestro ejército honraba a un trozo de algodón teñido de rojo y amarillo al que llaman bandera, y ayer, el mismo ejército español rendía honores a un trozo de pan ácimo embutido en un relicario al que llaman Custodia de Arfe. …
-- comentarios:

#30 Comentario por bemsalgado
04/06/2010 @ 11:50

No es Cristo, El Crucificado, quien sale a las calles en día tan señalado, este jueves que “reluce más que el sol”.

Es Jesús Nazareno, Rex Judeorum, íntegramente VIVO, en todas sus partes, “con su cuerpo y con su sangre”, para verse cara a cara con su Pueblo, aquél que le implora “Bendice a tu Pueblo Señor, bendice a tu Pueblo, bendícele Señor”

Y, una vez que nuestro Ejército ha alcanzado el estado de gracia, al convertirse en un Cuerpo Humanitario para la defensa de la vida, que menos que salir dispuesto y pertrechado para la defensa de un Ser vivo.

Porque, no nos engañemos, muchos querrían, querríais, crucificarlo de nuevo.

¡Alabado sea el Santísimo Sacramento del Altar!
¡Alabado!

concorno.blogspot.com/2010/06/dios-en-el-desamparo.html
-----

#32 Comentario por MasjAmon
04/06/2010 @ 11:58

bemsalgado:
Sospecho que, de venir Jesucristo de nuevo, seríais vosotros los que le crucificaríais. Sobretodo, en cuanto le recordase a los del Vaticoño que dijo que hay que repartir la riqueza y que los ricos lo tienen jodido para ir al Cielo. ...

Anda, búscate otro cerebro. Y, a ser posible, que te funcione.


#38 Comentario por antoñito
04/06/2010 @ 12:50
para el #30 Comentario por bemsalgado
Los clavos ¿los compramos en el Leroy Merlín?
Comehostias.

#40 Comentario por antoñito
04/06/2010 @ 12:58
MasjAmón:
El bicho ese tiene razón, pero tu problema no es el maniqueismo, sino el masoquismo ¡a quién se le ocurre hablar con esos!
Amos, amos, que no se os puede dejar de la mano.

#42 Comentario por Malatestax
04/06/2010 @ 13:07
Pues nada, que los señores Columnista y Salgado quieren que se hable mas de la crisis y menos de despojo nazional al que nos someten sus gurús.
Olvidan ambos los dos (valga la rebuznancia), …
Columnista y Salgado… queridos siesos… vuestra fé en el neoconservadurismo puede que mueva montañas, pero vuestra ceguera ante los filibusteros trincoderechistas excede de todo lo imaginable.

#51 Comentario por Manolo Saco
04/06/2010 @ 13:29

Y lo que más me intriga es para qué queremos los ateos crucificar de nuevo a alguien que no existe. “


------------

Como no tengo predicamento alguno sobre nadie, ni siquiera sobre mí mismo, no sentí necesidad alguna de desdecirme ni de dar más explicaciones sobre mi “jaculatoria”, bien al contrario prefería añadirle un par de puntadas para dejarla mejor asegurada. Por eso comenté:

“ #76 Comentario por bemsalgado
04/06/2010 @ 15:25

No dispongo de mucho tiempo, debo retirarme a meditar todo el fin de semana.
Contesto brevemente por alusiones:

#32 Comentario por MasjAmon
Comer más jamón no garantiza tener mejor nutrido el cerebro.
Y a ti se nota: no te dieron ostias bastantes.

#38 Comentario por antoñito
Señor Ito: Te perdono el insulto, por amor a tu santo patrón.
Y te encomiendo a la Virgen de los Siete Puñales.
Puñales traperos y no los clavos “del rey”, son vuestras ponzoñosas armas.
Amén. “
--------------

Ayer, Manolo Saco, comentando sobre su propio artículo, anticipando venda a herida, dijo lo siguiente:

#21 Comentario por Manolo Saco10/09/2010 @ 10:14
El Acrata
Antes de que se os caliente la lengua. Quien ha dicho que “el modelo cubano ya no funciona ni siquiera para nosotros” es Fidel Castro, no yo. Es él quien dice que ya no es un paraíso, no yo. Dirigid vuestros comentarios a Fidel, no a mí. Siento de verdad vuestra desazón: es como si a mi madre se le apareciese dios y le dijese que el Papa ese de Roma es un farsante. Yo no dirijo el mundo, sólo lo observo.


Manolo Saco podría haber dicho:” quien ha dicho “el modelo cubano…” es Jeffrey Goldberg, no yo”.
Lo que dijo, no. Es mi opinión.
Saco no lo ha escuchado de F. Castro, que yo sepa, pero parece tenerle a Jeffrey Goldberg la fe que no le tiene a Fidel, ni a Dios.

Del mismo modo que hoy cuenta en su meditación, que le cerraban la puerta del manicomio, a mí, el sábado, se me cerraban las del Convento y del Refectorio, razón de más para abreviar mi comentario:

#97 Comentario por bemsalgado

10/09/2010 @ 14:53

Saco no cree en Dios, pero sí en el Diablo, a pies juntilla.

Lo tiene localizado en Cuba. Es el credo que practica, en forma de exorcismos.

Llevarle la contraria, decirle que no hay cocón, es para él, como decir misa.

Ite misa est.

---

Con Manolo Saco, cuando se refiere a Cuba, parece estar siempre presente el pensamiento que, dicen, se imparte en las Escuelas de Periodismo: “No dejes que la realidad te estropee una buena historia”. Que tiene un equivalente entre la Orden Franciscana: ”Todo es bueno para el Convento”.

Tal vez debido a ello, el 30 Jul 2010, en su artículo:
“http://blogs.publico.es/manolosaco/2075/el-teatro-del-absurdo-y-la-democracia/ “

Manolo Saco, comenzaba así:

“Creo que las imágenes de los disidentes cubanos excarcelados a España manteniendo una reunión con Aznar, tal como vimos por televisión, aparte de haber hecho un daño irreparable a su causa, entran de lleno en el género del teatro del absurdo.”
Y concluía: “Quien les haya aconsejado ese encuentro no es más tonto porque no entrena lo suficiente.”

Estaba claro: la actuación de los cubanos exiliados no contribuía nada, lo que se dice nada, a la verosimilitud de la historia que en el cuerpo central de su artículo, su “bella historia”, nos contaba aquel día.
“ http://concorno.blogspot.com/2010/08/que-no-quede-en-saco-roto.html “

Si Manolo Saco escuchase que en la Habana hace calor, inmediatamente nos diría: porque la Monarquía Castrista, tiene abrasados a los cubanos. Y si fuese que hace frío, Castro los tiene desnudos.
Cualquier cosa vale para que, cada poco, nos recite su credo, al menos mientras no perciba que lo tenemos suficientemente bien aprendido. Para los que llevamos retraso, su diagnóstico es contundente: “Son más fidelistas que Fidel”

---------

Pues bien, transcurridos 3 meses y 9 días, desde aquel 9 de Junio en el que Manolo Saco salía al paso de la Custodia de Toledo y de las Tropas, creo llegado el momento de aclarar que he sido mal interpretado, tanto por él como por los fieles de su columna, explícitamente al menos: Antoñito, Masjamón, y Malatestax.

En realidad comulgo con todos ellos, más que con la hostia de Toledo.

Creedme o no. No es de mi competencia. Pongo a San Antonio, pequeñito, por testigo.

Secuoya #686, yo también soy gallego, no menos que el padre de F. Castro, pero no más que Manolo Saco. ¿No nos estará bromeando?

http://beminvitados.blogspot.com

Para:
#684 Sergio Zawinul,
#686 Secuoya,
#687 Carmen54, comentarios de ayer en:
http://blogs.publico.es/manolosaco/2161/fidelix-raulix-cheguevarix/

El primer día que se lanzó desde las páginas de Público la campaña mediática de “la extrema confusión” pretendiendo presentarla como la de la “última confesión extrema de Castro”, ya sabéis, “Fidel exige a Ahmadineyad que de deje de difamar a Israel, etc.”, a la que no tardaron en sumarse, en Público, Caso, con su “Injustificable”, y, ya con la segunda entrega de J. Goldberg, Saco, (qué baile de letras casual, que no causal), la primera cosa que pensé fue:

O Fidel Castro se ha vuelto loco, o está loco quien, al tiempo de difundirlo, se lo crea, o crea que alguien en su sano juicio se lo va a creer.

Pronto recordé que a Fidel Castro, lo había atendido en mi consultorio, tan sólo 48 horas antes, sin que diera la más mínima muestra de desvarío.

No me sorprende, pues, que hoy, Saco, nos diga, en tiempo de meditación: “Que ahora estoy hecho un lío, se me hace tarde y me cierran la puerta del manicomio.”

Lo interpreté como un síntoma de que empezábamos a tener coincidencias sobre la cuestión cubana. Porque, sobre otras cuestiones cotidianas, en particular Dios mediante, estoy dispuesto a ser su monaguillo.

Pero Saco, no me hago a engaños, también está cuerdo, por mucho que insinúe lo contrario. Lo examino cada día, sin observar sombras en su personalidad. Otras razones, no soy adivino, le mueven a decir lo que dice.
Eso sí, en lo que viene diciendo respecto a Cuba Saco, ni Caso.
.


Artículos de Manolo Saco, de referencia:

Los libros arden muy bien
13 Sep 2010
—————————————————————————————-
Meditación para hoy, ya que hablamos del Corán:

A alguno de vosotros os ha extrañado la profusión de comentarios apasionados por parte de los más fidelistas que Fidel, intérpretes fieles de sus palabras. Pero debo recordaros que es un fenómeno viejo, que ya ocurre con los obispos de Roma desde hace siglos, donde los papistas se apresuran a explicar que el Papa no dijo nunca lo que dijo, y si lo dijo, lo hemos entendido mal.

Creo que el caso más notable de cómo los creyentes enmiendan la plana a sus líderes está recogido en el Corán. El versículo 59 del sura II dice textualmente: “Ciertamente, los que creen y los que siguen la religión judía, y los cristianos, y los sabios, y en una palabra todo el que cree en Dios y en el día final, y que haya obrado bien: todos estos recibirán una recompensa de su Señor, el temor no les alcanzará y no estarán afligidos”.

Pura dinamita. Ríete tú de eso del “modelo cubano ya no funciona ni siquiera para nosotros”. Para alguien que lea ese versículo con la distancia debida deduce lo que crudamente dijo Fidel Mahoma: no importa la religión que abraces, que si te portas bien, te salvarás.

¿De veras creéis que Mahoma quiso decir eso?

Bueno, pues ese versículo ha desatado ríos de tinta a lo largo de la Historia, porque, de aceptarlo crudamente, se desbarataría la columna vertebral del Islam: que todos los demás somos unos infieles para los que no hay salvación. Remedando a los católicos: extra Islam nulla salus. Así que todos los intérpretes del Corán han corrido a buscar versículos con los que demostrar que Mahoma en realidad estaba gagá y no sabía lo que decía. Y creen haberlo encontrado, páginas después, en el versículo 79 del sura III, donde al parecer el Ángel Gabriel le manda rectificar (supongo que después de haber reunido al comité central del partido del Islam, bronca mediante): “Todo el que desee otro culto que no sea la resignación a la voluntad de Alá (Islam), ese culto no será recibido de él, y él será en el otro mundo del número de los desgraciados”.

Así está mucho mejor, dónde va a parar. Cuando Mahoma decía, más o menos, que “la exclusiva del modelo islamista ya no funciona ni siquiera para nosotros”, quería decir, en realidad que no servía “para los capitalistas judíos y católicos”.

O algo así. Que ahora estoy hecho un lío, se me hace tarde y me cierran la puerta del manicomio.
.
http://blogs.publico.es/manolosaco/2165/los-libros-arden-muy-bien/
-----

Fidelix, Raúlix, Cheguevarix
10 Sep 2010

Cuba, Fidelix, telón de acero

En mis años mozos, la militancia antifranquista sabía dónde estaba el paraíso, por mucho que la propaganda del régimen se empeñase en ocultarlo. Ese paraíso estaba ubicado en un lugar remoto donde los obreros ya no necesitaban hacer huelgas contra los patronos por el bonito detalle de que los patronos ya no existían, donde la justicia distributiva había acabado con las desigualdades y la opresión, una Arcadia que se llamaba Unión Soviética, Polonia o República Democrática Alemana.

Ese mundo feliz se desarrollaba detrás del llamado telón de acero, un telón decorado con el trampantojo de la libertad que en realidad escondía una dictadura feroz que nada tenía que ver con el proletariado. La ilusión óptica funcionó a la perfección entre los creyentes como yo.

Y funcionó, porque la insoportable realidad doméstica de nuestro país hacía inconcebible que la réplica al fascismo resultase un ensayo fallido. Los nostálgicos del socialismo real nos atrincheramos, una vez desmontada la tramoya, en un país como Cuba, gobernado por unos irreductibles revolucionarios llamados Fidelix, Raúlix, Cheguevarix que resistían al invasor imperialista gracias a una poción mágica elaborada con ingenio y espíritu de sacrificio. Cuando Cuba dejó de ser el departamento de propaganda de la Unión Soviética, su economía se vino abajo.

Ahora, los supervivientes de esa aldea que resiste al invasor norteamericano acaban de rendirse, levantando el telón para enseñarle al mundo que “el modelo cubano ya no funciona ni siquiera para nosotros”, como declaró el comandante supremo a una revista norteamericana.

Parece que Fidelix tira la toalla. No puede más. Su hermano Raúlix queda como encargado de enterrar una ilusión colectiva.
.

http://blogs.publico.es/manolosaco/2161/fidelix-raulix-cheguevarix/