nâo é por acaso Luis

nâo é por acaso Luis: (www.astormentas.com)
Poema ao acaso


Mostrar mensagens com a etiqueta Xosé L.Barreiro Rivas. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Xosé L.Barreiro Rivas. Mostrar todas as mensagens

segunda-feira, 16 de abril de 2018

O trío de Notre Dame May

Foto: EFE - https://www.lavozdegalicia.es/video/internacional/2018/04/14/miles-sirios-salen-calle-apoyar-bashar-al-assad/0031_2018045770327719001.htm

¿Para qué atacar Siria?

JOSÉ JULIO FERNÁNDEZ RODRÍGUEZ 
6/04/2018 07:30 H

Las ínfulas bélicas de los neocón que controlan el Gobierno estadounidense, unidas al errático pensamiento de su presidente Trump y a los intereses económicos de las grandes empresas, conforman un cóctel intervencionista muy preocupante. Este cóctel lo alimenta la extraña necesidad ética de ser gendarmes del mundo. Pero lo más sorprendente en apariencia es que, en un nuevo acto de seguidismo, el Reino Unido y Francia se hayan sumado a la operación de este fin de semana. Digo en apariencia porque las antiguas potencias coloniales de Oriente Medio siguen moviéndose por oscuros intereses en esa zona.

Estados Unidos ya ha atacado de manera directa al régimen de Bachar al Asad en varias ocasiones. Las más relevantes en abril del año pasado y este fin de semana, en ambos casos como respuesta a presuntas agresiones químicas gubernamentales. De todos modos, hay cosas que no encajan. Pensemos en el último ataque. La razón oficial del mismo semeja un mero pretexto (que a lo mejor se lo cree Trump, ojo). Por un lado, si se atacaron realmente depósitos de armas químicas, ahora habría nubes contaminantes, que no las hay. Y por otro, llama demasiado la atención que el ataque se produzca justo antes de que los expertos de la Organización para la Prohibición de Armas Químicas (OPAQ) comenzaran sus trabajos para reunir pruebas del uso de armas químicas en Duma. Además, se insiste de forma intensa en que hay pruebas, pero no se muestran a la opinión pública, cuando ello puede hacerse sin delatar las fuentes de tales pruebas.

El estado del conflicto
Por ello nos aventuramos a esgrimir la que entendemos ha sido la razón principal del air strike: enviar al eje chií iraní un mensaje político, más que militar, que sirva también para que Trump-May-Macron aligeren sus urgencias internas. No olvidemos que los intereses económicos que nos presiden hacen que Occidente tenga en Arabia Saudí un estrecho aliado. Conviene tranquilizar a los Saud ante los avances de Irán. El eje saudí ha encontrado un inesperado aliado en Israel, país democrático, archienemigo de los persas y con el gatillo más ligero que los estadounidenses. No parece que se vaya a aceptar una zona de control chií desde Teherán hasta el Mediterráneo. Esta es la razón principal por la que EE.?UU. apoya a los kurdos del noreste sirio (defendiéndolos incluso de los mercenarios del Grupo Wagner). Y por eso Estados Unidos no apoyó a los mismos kurdos del YPG en el noroeste (Afrín) ni trató de persuadir a su incómodo aliado turco de que no ocupara ese cantón.

En todo caso, no debemos equivocarnos en cuanto a la naturaleza del ataque. No es un ataque legítimo porque no estaba autorizado por las Naciones Unidas. El que diga lo contrario trata de manipular a la opinión pública.

Comenzamos con los neocón de USA, y acabamos con ellos. Su falta de formación les impide saber que Al Asad es la única garantía hoy en día de la libertad religiosa en Siria. ¿No es esta libertad uno de sus leitmotiv? Los patriarcas cristianos de la zona han condenado ayer de manera muy dura estos ataques aéreos, que envalentonan al yihadismo. ¿Será un sueño el fin de este conflicto?

José Julio Fernández Rodríguez es director del Centro de Estudios de Seguridad (Ceseg) de la USC



En la guerra siria llueve sobre mojado
   
XOSÉ LUÍS BARREIRO RIVAS 
16/04/2018 07:37 H

La guerra de Irak también se inició tras una investigación, auspiciada por la ONU, en la que quedó probado que el arsenal químico de Sadam Huseín ponía en riesgo al mundo entero. Antes de bombardear Bagdad, nos mostraron las fábricas ambulantes que eran capaces de fabricar ántrax y fosgeno a partir de leche merengada y orina de camello. Y hasta el prestigioso general Colin Powell se atrevió a comparecer en la ONU, con un frasco de 4 cm3 de agua destilada, para informar de que aquel líquido incoloro era suficiente para escribir otro Apocalipsis en el metro de Nueva York. El balance final -después de cien mil muertos, cuatro millones de desplazados y un Estado aniquilado- se resume en que todo era mentira, y que solo había sido una disculpa para que George W. Bush no se fuese de la Casa Blanca sin una guerra con la que adornar su historia.

Los que bombardearon Siria en la madrugada del sábado eran estos mismos, a los que debemos creer que el Gobierno de Siria tiene capacidad para fabricar un gas de expansión controlada, que no deja rastros evidentes de su uso, con el que Al Asad invita a todos los halcones de Occidente a bombardear sus bases y arsenales. Y por eso proclamo que, no teniendo ningún argumento sólido para negar que Al Asad gaseó a su propia población, tampoco los tengo para creer que Trump es mejor que Bush, May mejor que Blair y Macron mejor que Aznar.

La defensa humanitaria de los sirios solo tiene dos caminos: parar la guerra, o acabarla. La utopía de pararla la impulsa el papa. Y la realpolitik de acabarla -con una interesada victoria- solo la defiende Putin. Los demás -o sea, los nuestros- solo intentan arbitrar la masacre para que la guerra no se acabe antes de picar toda la carne, mientras el tiempo y la destrucción juegan a favor de unos turbios intereses que ya se pueden adivinar detrás de la tercera carambola. Por eso debemos desenmascarar estas maniobras que -después de «salvar» a Afganistán, Libia e Irak- siguen insinuando que prolongar las guerras es más justo que ganarlas.

Decía Martí Baró, el jesuita asesinado con Ellacuría, que, aunque los sesenta y cinco años de guerra que sufrió El Salvador no generaron más muertos que el bombardeo de Dresde -que duró una noche-, sus efectos destructivos fueron mucho más graves, porque el tiempo durante el que un país se destroza, se deseduca, se emponzoña y se acostumbra a la violencia puede durar décadas, y sus efectos sociales, que no los materiales, se extienden a varias generaciones que viven una paz solo aparente. Pero Trump no leyó a Martí Baró, aunque su tesis, defendida en Madison, estaba escrita en inglés. Y por eso es probable que insista en salvar a los sirios a base de misiles que, en vez de ser lanzados para acabar la guerra, solo intentan prolongarla. Y nosotros seguiremos así, tan panchos. Porque, en los días que vive Occidente, hablar de sutilezas es lo mismo que llorar.

Comentarios

rfbu1023  -  AMES    HACE 4 HORAS.

Lo leo ... y no lo creo. Sí; en efecto, lo leo y no me lo creo: Un periodista honesto que, lejos de repetir las mismas consignas comunes que nos repiten todos los medios, se atreve a proclamar una evidencia, no ya de primero de periodismo si no de primero de sentido común:  El sin sentido de una agresión con armas químicas cuando la situación está ganada; sin sentido que se convierte en absurdo cuando la consecuencia de ésto es la intervención de EEUU. 
Enhorabuena, todavía queda algún periodista independiente que dice lo que opina a contra corriente y no trata a los lectores como seres mamipulables sin capacidad de análisis.


O carrabouxo - http://www.carrabouxo.es/2018/04/16/carra15-4-18/





Corbyn persiste en sus críticas a May y reitera que el ataque no tiene "base legal" - (LVG)



Comey tilda a Trump de mentiroso y machista y lo compara con un jefe de la mafia
El exdirector del FBI asegura que el presidente no está “moralmente” capaciado para el cargo

E/.-16.08.2018.14.56.-/-P/.-/_K/.- ( )/

terça-feira, 26 de setembro de 2017

Deus e muito bom, mas o demo também nom é mau,

para alén da lei 

XAQUÍN MARÍN - LVG 26/09/2017

Hay razones y lógica más allá de la ley
Xosé Luís Barreiro Rivas
25/09/2017 - 07:21

Hay razones y lógica más allá de la ley

Un viaje a Palencia, para ver arte románico, se puede organizar, por ejemplo, sobre estas dos alternativas: viajar solo y en moto, sin más equipaje que el móvil; o juntar dos familias de 7 y 5 miembros, llevar tiendas y pucheros, y alquilar un microbús con chófer. En el momento de programar el viaje las dos opciones son razonables y libres. Pero, cuando la excursión se encuentra ya por Villalón de Campos, no tiene sentido que una de las familias decida apearse y hacer el viaje por su cuenta.Porque lo que al principio eran opciones totalmente libres y personales, constituye después un espacio estratégico común, cuya ruptura unilateral o forzadamente pactada causa enormes y no deseados perjuicios a las familias implicadas.

Con esta parábola resulta fácil entender lo que, en enormes y complejas dimensiones, quiere hacer Puigdemont: apearse donde le da la gana y sin invocar ni a Dios ni al diablo, y provocar un grave desastre para él -aunque la sarna con gusto parece que no pica-, y para los que íbamos con él, que tendremos que pagar los costes y enfados de una decisión tan atrabiliaria.Puigdemont sabe que es así, y por eso quiere crear un nuevo Estado muy seguro, sin derecho de secesión, centralizado y que le permita mantener el mercado español a través de la Unión Europea. Porque ningún secesionista quiere un Estado tan débil e infantil como el que él mismo fragmentó. El mundo es así, y no siempre trae causa de Isabel y Fernando. Aunque España no lleva más que 31 años en la UE, es evidente que el brexit, en este caso legal, implica para nosotros, y para los demás europeos, un grave perjuicio.

También es catastrófico para el Reino Unido, cuyos políticos se fijan ahora en mantener abiertas las puertas que le interesan, como hace Puigdemont, para cerrar solo las que dan paso a los flujos solidarios.Formulemos ahora otra hipótesis: que, dentro de cien años, cuando la UE cumpla siglo y medio de vida y de estrategia común, y ya esté constitucionalmente consolidada, una Angela Merkel mulata -se dice que los arios puros se extinguen hacia 2107-, que acaba de ganar las elecciones con mayoría absoluta, rompe unilateralmente con la UE, y colapsa de las estrategias inversoras y estructurales de todos sus vecinos. La catástrofe continental sería apocalíptica.
+++

Comentários:

XUSTO  -  desde Ourense
hai un día
E canto queda para chegar a Palencia? 
Ou é que realmente a "Constitución" di que xamais se chegará e polo tanto a entente que se creou para a viaxe e "indisoluble"
+++

VOZeRÍO  -  desde Muros
hai 16 horas
Outro que vai en moto. 
Excelente alegoría barreirana, e moi rica en matices, a do microbús alugado pola españolidade, de común acordo e mancomunadamente escollido para viaxarmos xuntos (e non remexidos), desde Covadonga a Palencia, tódolos habitantes da pel de touro. O normal. Ou non? O previsto na sagrada escritura. 

Sen embargo, sen permiso, sen ter pagado o importe completo do traxecto, rompendo ese contrato ancestral asinado baixo a luz das estrelas, baixa o Puigdemont do colectivo e, ale!, non na moto do símil de don Luis, senón, coma unha moto de alta cilindrada, que el se bota a correr en dirección contraria. Non é de lei. Non fora, no seu día, recollido no código de Hammurabi, nin no canónico, creo. 

O malo, por non dicir o peor, é que a figura de Don Pelaio, a do Cid..., a de Santiago Matamouros e os demais "etecés" son personaxes e materia fecunda de lendas onde fundamentaron o relato actual os constitucionalistas arquitectos (pan para todos) dos 17 castelos autonómicos, a maioría sobre area, para invisibilizar a naturaleza granítica dos auténticos. 

Ao respecto, non ha faltar quen repita, ao pór as dúas velas: 

- Deus é moi bo, pero o demo tampouco che é tan malo.
+++
o


 - Xa te entendo, miña reina.  Ou sexa que preferirías morrer ben diagnosticada antes que ben sacramentada?

- Mais ou menos.  Podendo ser, de todo un pouco.

- Pois entón vas ter que ires a Virxe de "A Mil"

***

"La Devoción a los Milagros de Amil se cuenta por miles de personas" (Faro de Vigo)
+++

bmsa8607  -  desde Compostela
hai 9 minutos

A "paraula" do politólogo, "A Palentina", 
exprica ben o porqué do pouco que se viaxa á patria da fariña triga.

Como se, para nos falar do "procés", non tivera o profesor un caudaloso río de parábolas onde pescar, que su ilustrísima de Forcarei (la horca del Rey) coñece ao dediño e todos nós levamos incrustadas na alma, melodiosamente introducidas polos ouvidos, unha homilía sí outra tamén, chéganos agora, co inicio do outono, inaugurando unha parábola súa de nova pranta para amarrar Hispania. 

Había tanto onde pescar para pór-nos en situación,  
e tirar proveito e saudável moralexa: 
A parábola da ovella escarríada,  A parábola do fillo pródigo, 
A parábola das sete virxes,  A parábola do xoven rico, 
A parábola do servo vixiante,  A parábola da figueira sem figos, 
A parábola do mordomo infel,  A parábola do fariseo e o fielato, 
A parábola dos milagres de A Mil, 
mesmo a parábola do "bon xuizo das nacións", que eu non atopo por ningún lado.

Pero cá, o ex-vice quería meternos con calzador nun microbús camiño de León, habendo como hai Monbus, que non é meu.
O meu era o Castromil, que nos levaba a ve-lo mar unha vez por ano conducido polo mítico JACOBITO, o dono era moi bon pianista, e con cada billete dábanos un contiño (Os contos do Castromil), para introducírnonos no mundo das letras a moderada velocidade ou axudarnos a prende-lo sono.

Pro tamén podía ter tomado a derivada dramática e falarnos dun povo que pretende ser un grau no cogote peninsular, intentando cravarnos a Santa Espiña nun pé a pouco que teñan oportunidade e un se descuide, como xa fixo o Naris Serra facendo soar a Espiña cos ventos da Garda Real no acuartelamento do Pardo. Menos mal que por entón, o inquilino xa estaba en Meiras pasando revista aos caídos.

Tamén, un home que vive no temor de Deus como é o caso do mestre, podía advertirnos do perigoso que pode resultar un povo que ten negra á Virxe engaiolada no alto dun monte e de costas ao mar.
Craro que  tampouco nós os galegos podemos, nese caso, falar moi alto por termos a Virxe de Guadalupe, que non é moreneta pero é moreniña  -"Señora de sobrehumana belleza y vestido brillante como el sol"-  que se lle apareceu ao indio Xanciño da Lavandeira, o mais pequecho dos seus fillos, díxolle ella, para que lle fixeran un templo alí mesmo, en Chiapas.

E o templo facer fixeronllo, pero en Rianxo, por sermos, na altura, os galegos o mais parecido que había no mundo aos indios americanos.
E nós... como tratamos nós a Virxe Morena?
Pois témola eternamente castigada "descalciña pola área", a camiño de Rianxo, pra que nunca mais volte a América" 

Ou sexa que, se facemos caso ao "vocerío", non temos mais remedio que concluir decindo:

"Deus é moi bon, pero o demo tampouco é malo"
.

El microbús autonómico

FERNANDO SALGADO 
26/09/2017 09:27 H

Xosé Luís Barreiro Rivas, querido compañero de página, nunca te deja indiferente: o asientes a sus argumentos -las más de las veces- o te restriegas los ojos, cegados por el resplandor de su pluma brillante, para intentar descubrir el truco del sofista. Ayer trazó una contundente e ilustrativa parábola para explicar el contencioso catalán. 

Varias familias -él dice dos, pero en realidad somos diecinueve- emprendimos un viaje a Palencia para contemplar el arte románico, fletamos un microbús con chófer y nos pusimos en camino. A la altura de Villalón de Campos, una familia decide apearse y abandonar el «espacio estratégico común», lo que significa una ruptura unilateral que causaría enormes perjuicios a todos los implicados. Magistral. 

Ni un solo pero -acaso yo hablaría de furgoneta, en vez de microbús, porque el Estado autonómico me parece perfectible a estas alturas- cabe oponer a la alegoría. A la desleal familia de la barretina y la estelada no se le puede permitir que, violando el Código de Circulación y todas las normas de seguridad vial, se arroje a la carretera en plena marcha. 

El problema estriba en que la metáfora se detiene en Villalón de Campos. ¿Y después, qué? Si la familia rebelde se empecina en apearse, ¿qué hacemos? ¿Los encadenamos al parachoques trasero y los llevamos a rastras, quieran o no quieran, para que cumplan el compromiso constitucional que contrajeron en su día? Es una posibilidad que seguramente baraja más de uno, puesto que el monopolio de la fuerza lo detenta el Estado, pero esa vía conduce indefectiblemente a un desenlace fatal. Desemboca en el final que precisamente se trata de evitar. No queda otra que negociar. A calzón quitado, sin apriorismos ni líneas rojas. 

La ley hay que cumplirla, cierto, pero las leyes cambian y pueden ser modificadas cuando existe un acuerdo mayoritario para hacerlo. El inmovilismo y la apelación al imperio de la ley pueden parar un referendo ilegal y restablecer el orden público, que no es poco, pero no sirven para frenar los procesos sociopolíticos. Tal vez, para reconducir el procés, se haga necesario cambiar de microbús, reemplazar al conductor y modificar la ruta. 

A las pruebas me remito. Cuando nuestra furgoneta emprendió la marcha, solo un tercio de la familia catalana viajaba a disgusto y el resto daba por bueno el Estatut que Guerra había pulido en el Congreso y Rajoy -¡y ERC!- combatía con recogida de firmas y recursos de inconstitucionalidad. Al llegar a Villalón, la mitad de los catalanes estaban cabreados y querían apearse. 

Prefiero no pensar cómo se encuentra la correlación de fuerzas en este momento: lo comprobaremos en las próximas elecciones autonómicas. Pero afirmaré que existe un punto crítico que, de ser rebasado, convertirá en imparable el procés y la secesión de Cataluña. 

Al Gobierno, y a los cuatro partidos mayoritarios, corresponde la responsabilidad -esta vez lo diré: histórica- de conducirnos a todos juntos a Palencia.

+++





"Denuncia ante la Guardia Civil que el cura de AMIL le impide vender velas"
( LVG  Galicia:  25/09/2017  ) 
*

E xa temos a Puigdemont en coiros.
Axiña estará "a dúas velas"

Pode promete-lo e promete-o:

FERNANDO ÓNEGA,
nacionalista de Pol - Mosteiro



VOZeRÍO
desde Muros
HACE UNA HORA.

UN TRAXE PARA Puigdemont, porfa.- 
Ao contar os separatistas cataláns cun presi tan xaxún de ideas e tan incompetente, o problema xa deixa (ou deixou) de ser problema, Évole, coa súa entrevista, evidenciou que ese rei estábache en pelotas. 
---

- En memoria do vello Silva. 
Por sorte sempre haberá um Balaio que nos conte cousas.

E/.-26.09.2017.15:51.-/-P/.-/-K/.- ( )/

sexta-feira, 16 de agosto de 2013

Al Sisi cumple su promesa. ¿Cumpliendo órdenes?



"el Ejército sacrificará su sangre
por Egipto y su pueblo
frente a cada... ignorante",  Al Sisi


http://www.lavozdegalicia.es/noticia/internacional/2013/08/16/disparaban-directamente-cabeza-helicopteros/0003_201308G16P18993.htm
.

«Disparaban directamente a la cabeza desde helicópteros»

16 de agosto de 2013

"Féretros y cuerpos envueltos en sábanas son transportados de una zona a otra de la mezquita. «Aquí están las mujeres. Casi toda esa fila son de cuerpos calcinados, porque prendieron fuego al hospital de campaña», va mostrando Sameh que se ofrece como voluntario para ilustrar la macabra escena.






Islam se protege la nariz para evitar el hedor de uno de los cuerpos que acaban de destapar. «Mataron a cientos. Vi a la policía como jamás lo había visto antes», reprocha pausado, «soy musulmán, sí, pero no soy terrorista». Según el portavoz de los Hermanos Musulmanes, el recuento y la identificación continuaban ayer en tres mezquitas, tres hospitales y dos morgues.
Ola Abdul cree que ya ha pagado un alto precio con la muerte de su hijo, pero volverá a participar en la protesta de hoy. «La libertad no es gratis, y no tengo miedo a morir», confiesa."
.................................

 Al Sisi había prometido el pasado 6 de Julio, contando con el respaldo de la UE:
"el Ejército sacrificará su sangre por Egipto y su pueblo frente a cada... ignorante"
¿Alcanzaría su cinismo ahora para responder algo así, en consonancia con lo anterior,
después de la masacre de manifestantes de los últimos días:
"Egipto es hoy algo más culto o, dicho de otro modo, tiene más de mil ignorantes menos,
sin que su sangre nos haya salpicado, porque volamos alto,
y sin que Egipto haya tenido que derramar
una sola gota de su sapiente sangre militar en el empeño?
 ...................................



...
http://www.publico.es/458454

La Unión Europea avala la actuación del Ejército en Egipto

.
La portavoz comunitaria de Exteriores cree que los militares respaldan a una gran parte de la población. Pide que la hoja de ruta castrense tenga "unos plazos claros"

...
http://www.publico.es/458425

Egipto inaugura una nueva etapa

...
http://www.lavozdegalicia.es/noticia/internacional/2013/07/06/egipto-precipita-conflicto-civil/0003_201307G6P24991.htm

Egipto se precipita al conflicto civil

.

El Ejército reprime a tiros las masivas manifestaciones de islamistas en una jornada de rechazo al golpe de Estado, que dejó más de treinta muertos en todo el país


...
http://www.lavozdegalicia.es/noticia/opinion/2013/07/06/resaca-democratica-europa/0003_201307G6P16996.htm

La resaca democrática en Europa


...
http://internacional.elpais.com/internacional/2013/07/10/actualidad/1373480635_602218.html

El golpe amordaza la libertad de expresión

.

Los militares cierran cuatro cadenas opositoras y avasallan los medios públicos

El Cairo 10 JUL 2013

...
http://internacional.elpais.com/internacional/2013/07/10/actualidad/1373473116_617799.html

Ahmed Assem, el fotógrafo “mártir”

.

Un periodista egipcio graba como un francotirador militar dispara el tiro que le mataría


El Cairo, 10 JUL 2013

Cadenas de televisión del mundo entero han reproducido un video en el que se ve cómo varios soldados egipcios disparan desde un tejado contra los manifestantes. Sin embargo, pocas de ellas ofrecen el vídeo hasta su trágico final. En los dos últimos segundos de grabación, hay un zoom sobre uno de los uniformados, que apunta a la cámara y dispara. Así murió, con la cámara y grabando a su asesino el fotógrafo Ahmed Samir Assem.

...
http://www.lavozdegalicia.es/video/internacional/2013/08/16/egipcio-recibe-disparo-evacua-herido/00311376667888921596268.htm

Un egipcio recibe un disparo mientras evacúa a un herido


-------------------------------------
Rosalía Mera falleció acompañada de su familia y de Amancio Ortega

#154  Teresa Rodriguez de A Coruña


Dios es injusto 

Pobre Rosalia es una pena que mujeres como tú se vayan tan pronto, desde donde estés guía a tu gente para que sigan haciendo el bien, fuiste UNA GRAN MUJER que se hizo desde abajo y eres GALLEGA.

Con todo o que está a acontecer,
Rosalía Mera non merece un titular,
pero un recantiño no meu corazón, sí.
Non por ter sido rica,
senón por ser riquiña,
e para sempre.  
. 
D.E.P.